คิดจนเลิกคิด เลิกคิดแล้วจนคิดอีก คิดอีกแล้วก็คิดอยู่อย่างนั้น จนเวลาผ่านเลยมาจนเจอปัญหา ปัญหา
ที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่มันคือปัญหาที่ทำให้เราคิดได้ว่าจะจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะที่ผ่านมาเราโทษ "เวลา" แต่เราไม่เคยแบ่งหรือจัดการเวลาเอง ซึ่งปัญหาจ๊อกแจ๊กอันอื่นๆที่เราเคยเจอ เมื่อทำการแบ่งเวลา ปัญหาเหล่านั้นลดน้อยลงมาก ชนิดที่ว่าเมื่อเวลามันแบ่งได้ เมื่อเข้าใจกับเวลา คำว่าไม่มีเวลามันก็ไม่มี คงเหลือไว้แค่คำว่า "มันคือเวลาขายของนะ" "แล้วตอนนี้ถึงเวลาตกปลานะ" "และต่อไปก็เป็นเวลาตัดคลิปนะ"
อาจมีคนไม่เห็นด้วยกับวิธีคิดของเรา และแน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมรับในสิ่งที่เราคิดได้และกำลังทำ แต่สักวันหนึ่งก็ได้แค่หวังว่าเขาจะเข้าใน "ในวันที่ไร้สาระ เมื่อเวลาไม่ยอมหยุดนิ่ง วันนั้นเราไปตกปลา"
ซึ่งจริงๆแล้วก็ไม่ใช่ว่าคิดได้ดีเด่อะไรหรอกนะครับ.. เนื่องจากว่าเจออะไรใหม่ๆในชีวิต มันก็สนุกไปกับมัน แต่ก็มีบางครั้งที่มันทำให้เหนื่อย พอเหนื่อยก็พัก หายเหนื่อยก็ทำ แต่พอบ่อยๆเข้า พอพักหายเหนื่อยแล้วก็ยังอยากจะพักต่อ เป็นหนักขึ้นทุกวัน นั่นก็คือความขี้เกียจมันเข้ามาอยู่ในตัวเรา ตอนนี้ก็พยายามสลัดมันออกไปให้ได้มากที่สุด เพราะว่าเวลาของชีวิตไม่รู้จะหมดวันไหน ตอนนี้ยังทำได้เลยต้องรีบทำครับ.. เหนื่อยก็ช่างมัน หากเหนื่อยแล้วมีความสุข ก็ถือว่าคุ้มค่านะ ขอเพียงแค่ว่า "ให้เข้าใจกัน" เท่านั้นพอ ...

