วันพฤหัสบดีที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562

"เวลา วารี ไม่เคยคอยใคร"

        ห่างหายไปนานเป็นปีๆเลย สำหรับคนเคาะเหยื่อ  ก็หลายเรื่องหลายอัน สิ่งใหม่ งานใหม่ ที่เพิ่มเติมเข้ามาในชีวิต ทำให้เวลาในการตกปลาลดลงๆๆๆๆๆ ไปเรื่อยๆจนสุดท้ายเกิดความไม่สมดุลย์  จนต้องหันกลับมาคิดดูว่า  แท้จริงสิ่งที่เราทำอยู่นั้นมันได้สร้างอะไร? แท้จริงแล้วสิ่งที่เราอยากได้และต้องการนั้นจำเป็นต้องขวนขวายให้ได้มาไหม?  และที่สำคัญความสุขเล็กๆน้อยๆจากการตกปลานั้น  มันอยู่ที่ใด? 
คิดจนเลิกคิด เลิกคิดแล้วจนคิดอีก  คิดอีกแล้วก็คิดอยู่อย่างนั้น  จนเวลาผ่านเลยมาจนเจอปัญหา ปัญหา
ที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่มันคือปัญหาที่ทำให้เราคิดได้ว่าจะจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะที่ผ่านมาเราโทษ "เวลา" แต่เราไม่เคยแบ่งหรือจัดการเวลาเอง ซึ่งปัญหาจ๊อกแจ๊กอันอื่นๆที่เราเคยเจอ เมื่อทำการแบ่งเวลา ปัญหาเหล่านั้นลดน้อยลงมาก ชนิดที่ว่าเมื่อเวลามันแบ่งได้ เมื่อเข้าใจกับเวลา  คำว่าไม่มีเวลามันก็ไม่มี  คงเหลือไว้แค่คำว่า "มันคือเวลาขายของนะ" "แล้วตอนนี้ถึงเวลาตกปลานะ"  "และต่อไปก็เป็นเวลาตัดคลิปนะ" 

           อาจมีคนไม่เห็นด้วยกับวิธีคิดของเรา และแน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมรับในสิ่งที่เราคิดได้และกำลังทำ  แต่สักวันหนึ่งก็ได้แค่หวังว่าเขาจะเข้าใน  "ในวันที่ไร้สาระ เมื่อเวลาไม่ยอมหยุดนิ่ง  วันนั้นเราไปตกปลา" 
        ซึ่งจริงๆแล้วก็ไม่ใช่ว่าคิดได้ดีเด่อะไรหรอกนะครับ..  เนื่องจากว่าเจออะไรใหม่ๆในชีวิต มันก็สนุกไปกับมัน  แต่ก็มีบางครั้งที่มันทำให้เหนื่อย พอเหนื่อยก็พัก หายเหนื่อยก็ทำ แต่พอบ่อยๆเข้า พอพักหายเหนื่อยแล้วก็ยังอยากจะพักต่อ เป็นหนักขึ้นทุกวัน นั่นก็คือความขี้เกียจมันเข้ามาอยู่ในตัวเรา  ตอนนี้ก็พยายามสลัดมันออกไปให้ได้มากที่สุด เพราะว่าเวลาของชีวิตไม่รู้จะหมดวันไหน ตอนนี้ยังทำได้เลยต้องรีบทำครับ..  เหนื่อยก็ช่างมัน  หากเหนื่อยแล้วมีความสุข  ก็ถือว่าคุ้มค่านะ  ขอเพียงแค่ว่า "ให้เข้าใจกัน"  เท่านั้นพอ  ...